Oyunla büyüyen bağımsız adımlar.

Bazı çocuklar ses, dokunma ya da kalabalık gibi uyaranları daha yoğun hisseder. Bu, duyusal işlemlemeyle ilgili bir farklılık olabilir ve günlük rutinleri zorlaştırabilir.

Hareket ve denge duyusunu daha çok arayan çocuklar zıplamak, dönmek, tırmanmak ister. Bu ihtiyacı doğru oyunlarla karşılamak oturma ve odaklanmayı kolaylaştırabilir.

Sıra almak, oyunu paylaşmak ve kurallara uymak öğrenilen becerilerdir. Oyun, sosyal becerileri doğal ortamında çalışmanın en iyi yoludur.

Bir işe başlamak, sürdürmek ve bitirmek yürütücü becerilerle ilgilidir. Ortamın düzeni ve işi küçük adımlara bölmek de çoğu zaman fark yaratır.

Seçici yeme bazen tat değil doku, koku ya da görüntüyle ilgilidir. Yemekle oyun yoluyla tanışmak, baskı olmadan yeni tatlara alan açar.

Kalem ve makas kullanımı el gücü, parmak becerisi ve iki eli birlikte kullanmayı gerektirir. Bu beceriler oyun hamuru, boncuk gibi oyunlarla desteklenebilir.

Sık düşmek, sakarlık ya da merdivende zorlanmak kaba motor beceriler ve denge ile ilgili olabilir. Parkur ve denge oyunları bu alanda çok işe yarar.

Giyinme, yemek yeme ve kişisel bakım, çocuğun bağımsızlığının temelidir. Bu işler adım adım ve yaşına uygun şekilde öğretilebilir.

Banyo, saç kesimi ya da uykuya geçiş gibi anlardaki zorlanmanın arkasında duyusal hassasiyetler olabilir. Rutini öngörülebilir hale getirmek çoğu zaman rahatlatır.

Sınıfta oturmak, yönergeleri izlemek ve arkadaşlarla uyum birçok becerinin birlikte çalışmasını ister. Okul ve aile iş birliği bu süreçte önemlidir.

Plan değiştiğinde ya da bir etkinlikten diğerine geçerken zorlanmak sık görülür. Görsel programlar ve önceden haber vermek geçişleri kolaylaştırabilir.

Aile, çocuğun en önemli ekip arkadaşıdır. Günlük hayata yerleşen kısa ev programlarıyla seanslarda çalışılanlar evde de devam eder.